Od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego strona może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przy wnoszeniu skargi obowiązuje przymus adwokacki, co oznacza, że może być ona sporządzona i wniesiona jedynie przez adwokata lub radcę prawnego. Skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Skarga kasacyjna powinna być oparta na jednej z dwóch podstaw kasacyjnych. Przez pojęcie podstaw kasacyjnych rozumieć należy ustawowo określone rodzaje błędów i uchybień popełnionych w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną przez sąd pierwszej instancji. Skarżący może wykazywać błędy tego sądu tylko w granicach określonych w ustawie podstaw kasacyjnych.

Podstawy skargi kasacyjnej stanowią nie tylko jej najważniejszy wymóg formalny, ale decydują także o jej istocie i charakterze. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej jest związany jej granicami (art. 183 § 1), co oznacza, że przedmiotem kontroli NSA mogą być tylko te uchybienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które skarżący zawarł w skardze kasacyjne jako jej podstawy. Wyjątek od tej zasady ustanowiony został tylko w przypadku nieważności postępowania (katalog przypadków nieważności zawiera art. 183 § 2), którą Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.

Podstawami kasacyjnymi są:

• naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie;
• naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pobierz wzór dokumentu: Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego